Van nul naar honderd!

Na 8 weken van gedwongen thuiszitten, zijn we inmiddels alweer ruim 4 weken aan het knallen. Ontzettend mooi en emotioneel tegelijk. Want ik kan eindelijk weer doen wat ik zo graag doe; mensen in de watten leggen. Tegelijkertijd ben ik voor velen het eerste uitje na weken van thuisquarantaine. En dat is best wel overweldigend!

Soms is het een feest, soms ontzettend verdrietig.
Bij iedere klant proberen we ons zo veel mogelijk aan te passen aan zijn of haar behoefte. Altijd al, maar nu in coronatijd al helemaal. De ene keer werken we mét een mondkapje; bij kwetsbare klanten bijvoorbeeld. En de andere keer zonder. Soms is het één groot feest, zo’n afspraak. En soms is het ontzettend verdrietig. We proberen de situatie constant te overzien en klanten op de juiste manier te helpen.

We poetsen ons ook suf, waarna we steeds opnieuw de welbekende geur van desinfectiemiddel met een heerlijke eucalyptusolie de salon uit jagen. Iedere week staan er verse bloemen op de balie, omdat we horen dat het bij velen een fijne invloed op hun gemoedstoestand heeft. En bij goed weer gaan de deuren open, zodat de buitenlucht opgesnoven kan worden. Kortom: we doen er alles aan om iedereen even een moment te bieden om te ontspannen. Om alle stress van zich af te laten glijden en met een kop koffie in de hand alle zorgen en frustraties tijdelijk te laten varen. Om zich volledig over te geven aan de kappersschaar en vooral gewoon te genieten van dat moment.

We zien mensen mentaal worstelen en dat raakt ons diep.
Steeds een ander gezicht in de salon en iedere keer een nieuw gesprek, maar bijna altijd hetzelfde onderwerp. Niet zo gek natuurlijk. Want corona en de gevolgen ervan beheersen voor een groot deel onze levens. Maar soms lopen de emoties in mijn kappersstoel hoog op. Dan blijkt een luisterend oor noodzakelijker dan dat perfect geknipte kapsel. Ik dacht dat dat slechts tijdelijk het geval zou zijn. Maar hoe verder de tijd  verstrijkt, des te meer ik mensen mentaal zie worstelen. En dat raakt me diep.

Want ik zie dan niet alleen klanten die een eigen strijd strijden. Het zijn mensen met wie ik een band heb opgebouwd. Mensen met wie ik gesprekken over de meest uiteenlopende onderwerpen heb gevoerd; van hilarische onderonsjes tot aan ontzettend persoonlijke gedachtewisselingen. Personen die me aan het hart gaan. En alles wat ik wil is ze blij zien. Normaal gesproken kan ik dat met mijn schaar. Maar dat is nu soms niet genoeg. Of slechts een tijdelijke verlichting. En dat maakt dat ik in deze tijd ook mijn eigen strijd voer. De strijd tegen iets waar ik met enkel mijn kappersschaar niet tegen opgewassen ben. En voor iemand die het liefst alle problemen in de wereld op zou lossen, is dat best confronterend. Ik kan het maar moeilijk accepteren. Ik hou me taai, maar het gaat me eerlijk gezegd niet in de koude kleren zitten.

Het is die belofte die telt.
Ik weet: ik kan niet meer dan mijn best doen. Toch knip en sop ik vastberadener door dan ooit tevoren. Want juist die liefde voor mijn vak is hetgeen mij overeind heeft gehouden toen ik noodgedwongen thuiszat. En overeind zal ik blijven. Want het allerbelangrijkste is de belofte die ik aan mijn gezin heb gedaan. Ik heb plechtig beloofd dat het aan het einde van de rit allemaal goedkomt. Ook als dat betekent dat ik binnen no-time van 0 naar 100 moet gaan!

Lieve allemaal. Ik wil jullie ontzettend bedanken voor jullie terugkomst, voor de vele lekkernijen (lang leve de coronakilo’s!), de bloemen die jullie meebrachten en de goede gesprekken die we inmiddels weer hebben gehad. Die gesprekken gaan vaak niet over ditjes en datjes, maar over de grotere zaken. Dat is het leven. Dat is de realiteit. Al is het af en toe best een strijd, ik hou van dit vak! En ik prijs mezelf gelukkig met klanten zoals jullie. Klanten die zich veilig genoeg bij me voelen om me te vertellen wat er in ze omgaat. En hoe ze zich diep van binnen voelen.